冇一樣嘢係冇原因咁發生

呢一世人我諗我最討厭嘅係家庭。

有人話有家人好喎,有咩事都有人撐。係㗎,其他屋企咪係囉,我屋企?簡直係一個笑話嚟。

永遠發生咩事都好啦,所謂屋企人淨係識喺度賴,千錯萬錯都係話係我錯,自己死出嚟柒又係我問題,係㗎,我最大嘅問題咪就係生活喺一個咁嘅藍絲家庭入面囉。

古語有云:「人一藍,腦便殘。」,真係㗎,我可以話俾你知啲藍絲真係冇一個係正常㗎。

哈,點解我會有咩BPD啊、乜鳩depression?梗係拜佢哋所𧶽。

我嘅成長就係俾人日日打日日鬧大嘅,永遠有佢哋講冇人講,自己對自己嘅事都冇話事權。

根本生存只係佢哋逼我要做嘅嘢嚟。

坦白咁講,我啲自殺傾向係好多年前已經有,甚至其實我都唔知自己嘅呢啲傾向係由幾時開始出現。

入完醫院就扮撚晒關心咁,一出返嚟咪原形畢露囉。

咁撚唔鍾意我咁唔gur我咪唔好生囉。

生完又要咁樣對人,都唔知係為乜。

你覺得你辛苦?我都辛苦㗎,又唔撚俾我結束呢一切。

咁係我錯定你哋錯?

次次我俾人咁鬧都已經唔出聲,咁你仲想我點?

你咁鍾意鬧,我都有選擇我係咪要生存嘅權利。

你班人憑乜嘢唔俾我死?

啲人話有呢啲精神問題,就留喺屋企。

但我想講,家庭係我最大嘅壓力來源。

夠㗎喇,呢一切係時候結束㗎喇。

難聽啲講,呢一個世界從來都冇需要過我。

根本我嘅出現只係一個錯誤。

以前呢個屋企點對我,我記得一清二楚,我更加唔會忘記,係呢個屋企點對我,搞到我有BPD,搶走晒本來屬於我嘅嘢。

我唔會忘記係佢哋點令我失去我身邊嘅嘢。